Urban Hymns
Britpop’un Kentsel ve Melankolik Finali
90’ların ortasında Oasis ve Blur arasındaki neşeli rekabet Britanya’yı sararken, The Verve sessizce ama çok daha derin bir sancıyla kendi kozasını örüyordu. 1997 sonbaharında yayınlanan Urban Hymns, Britpop’un o güne kadarki neşeli ve retro tavrını; yaylıların eşlik ettiği görkemli bir melankoli, hip-hop ritimleri ve Nick McCabe’in "altı telli büyücülüğü" ile birleştirdi.
Bir Küllerinden Doğuş Hikayesi
Albümün hazırlık süreci tam bir kaosun içinden doğdu. A Northern Soul sonrası Richard Ashcroft ve Nick McCabe arasındaki sürtüşme grubu dağıtmış, Ashcroft bir süre projeyi solo bir albüm olarak yürütmeyi düşünmüştü. Ancak McCabe’in "halüsinatif" gitar sesleri olmadan sound'un eksik kalacağını fark eden ekip, eski dostlarını geri çağırdı. Sonuç; erken dönemlerindeki 10 dakikalık deneysel saykedelik yolculukların, daha disiplinli, marş niteliğinde şarkılara evrildiği bir olgunluk dönemi oldu.
Kentsel İlahiler ve Varoluşsal Sancılar
Albüm, modern hayatın monotonluğuna ve hayatta kalma mücadelesine dair en dürüst eleştirilerden biri olan "Bitter Sweet Symphony" ile açılır. Andrew Loog Oldham Orkestrası’nın o meşhur yaylı sample’ı üzerine kurulu bu parça, her ne kadar büyük bir telif tartışmasına konu olsa da, Ashcroft’u bir kuşağın "ayakkabısız şamanı" haline getirdi.
Albümün kalbi, Ashcroft’un babasının kaybı veya genel bir hayal kırıklığı olarak yorumlanan, son derece savunmasız "The Drugs Don't Work" ve melodik bir umut ışığı sunan "Lucky Man" gibi parçalarda atar. Wendy Roby’nin BBC için yazdığı gibi; albüm "sonbahar melankolisiyle yükselen" imposant ama bir o kadar da kırılgan bir yapıdadır.
Albüm Künyesi
• Yayın Tarihi: 29 Eylül 1997
• Kayıt Stüdyosu: Olympic Stüdyoları, Londra
• Tür: Britpop, Saykedelik Rock, Orkestral Rock
• Prodüktörler: Youth, Chris Potter, The Verve
Öne Çıkan Şarkılar
1. Bitter Sweet Symphony: Modern köleliğin ve paranın pençesindeki yaşamın epik bir özeti.
3. The Rolling People: Grubun geçmişindeki o vahşi ve güçlü gitar gürültüsüne bir selam.
4. The Drugs Don't Work: Bir jenerasyonun en dürüst ve kederli marşı.
5. Catching the Butterfly: Kaslı bir groove ve saykedelik dokunuşlar.
Bu Albümü Seven Bunları da Sever
• Radiohead – OK Computer: Urban Hymns ile aynı yıl çıkan ve Britpop’un sonunu müjdeleyen diğer devasa yapıt.
• Spiritualized – Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space: Benzer bir gospel ve rock sentezi, uzay boşluğunda süzülen bir hüzün.
• Suede – Dog Man Star: Şehir hayatının karanlık ve dramatik yönlerini en az bu albüm kadar yoğun işleyen bir klasik.