The Sound – From the Lions Mouth (1981)
Yazı: Bouville Sakini
Albümün Geometrisi
Bazı albümler vardır; piyasaya çıktığı anın tozuna karışıp gitmek yerine, zamanın dışında birer anıt gibi dikilirler. 1981 yılında Statik Records etiketiyle yayınlanan From the Lions Mouth, tam olarak böyle bir "zaman kapsülü". Ian Curtis’in ölümünden bir yıl sonra, türün devleri ana akıma göz kırparken, Adrian Borland ve ekibi aslanın ağzına girmeyi tercih etti.
Albümün prodüktör koltuğunda oturan Hugh Jones, o dönem Echo & the Bunnymen ile yakaladığı o geniş, derin ve puslu sound’u burada zirveye taşıyor. Gitarlar, sanki boş bir fabrikada yankılanan çelik sesleri gibi keskin; baslar ise göğüs kafesinize oturan bir ağırlıkta.
Açılış parçası olan "Winning", aslında albümün tüm felsefesini özetleyen bir giriş: "I was steeped in denial / But now I'm winning." Bu, bir başarı öyküsü değil; bir varoluş mücadelesinin, bir "hayatta kalma" inadının marşıdır. Borland’ın vokali, post-punk’ın o mesafeli duruşundan sıyrılıp, dinleyicinin yakasına yapışan bir samimiyete bürünüyor.
Parça Parça Karanlık
"Sense of Purpose": Albümün en "radyo dostu" görünen ama sözleriyle bir o kadar huzursuz edici parçası. Modern insanın amaçsızlığına atılan bir tokat.
"The Fire": Saf bir gerilim. Graham Bailey’nin bas yürüyüşleri, şarkıyı adeta bir uçurumun kenarında yürütüyor.
"Silent Air": Albümün duygusal kırılma noktası. Sessizliğin, en gürültülü gitardan daha çok can yakabileceğini kanıtlayan bir piyano ve vokal birlikteliği.
Son Karar
From the Lions Mouth, sadece janrın meraklıları için bir koleksiyon parçası değil; estetiği melankoliyle, tekniği ise acıyla harmanlayan bir mühendislik harikası. The Sound, hiçbir zaman stadları dolduramadı ama binlerce insanın yatak odasındaki o en karanlık anlarda onlara eşlik etmeyi başardı. Adrian Borland belki aslanın ağzından sağ çıkamadı ama geriye bıraktığı bu başyapıt, hala aslanlar gibi kükremeye devam ediyor.
Puan: 9.5 / 10
Kritik Parça: "Winning", "New Dark Age"
BU ALBÜMÜ SEVEN, BUNLARI DA SEVER
- • Chameleons – Script of the Bridge (1983): The Sound’un o "hakkı teslim edilmemiş deha" kategorisindeki en yakın dostu. Katmanlı gitar işçiliği arayanlar için.
- • Sad Lovers & Giants – Feeding the Deadbacks (1983): Post-punk’ın daha pastoral, sisli ve şiirsel yüzü.
- • Asylum Party – Borderline (1989): Fransız Coldwave ekolünün zirvesi; melankoliyi sentezleyici soğukluğuyla buluşturan bir başyapıt.