Chuck Fyodor Stefan
03:08
Yeraltı
"Bu akışı ben bilmiyorum,
Bu solmayı ben bilmiyorum,
Bu yollarda ilk defa yürüdüm,
Her defasında daha çok şaşırıyorum.
Bağ kuruyorum bazen nefretle bile.
Kayıtsızlık öldürür,
Nefret ediyorum bazen bağ kurmanın ta kendisinden her vesileyle."
Dünya yaşanması güç bir yer. İnsanlar kendileri haricinde hiçbir şeyi umursamıyorlar.
Ki ben çok daha vasat hissediyorum genelden. Ben. Kurduğu en sağlam bağı bile umutsuz hissettiren. Bir sokak altı adamı gibiyim bugünlerde...
Hep o Rus memurun kabahati bu özdeşleştirme!
"Orada leş gibi kokan iğrenç yeraltında, alaya alınarak güçlendirilmiş sıçancık yavaş yavaş kine; soğuk, zehirli, özenle sonu gelmez bir kine boğulur. Kinini kırk yıl en ince, en utanç verici ayrıntılarına dek anımsayacak; her anımsayışta kendinden daha bir yüz kızartıcı şeyler ekleyerek, bu uydurmalarıyla kendini yiyip bitirecektir. Bir yandan kuruntularından utanır; bir yandan da olanları anımsamaktan, yeni baştan kurcalamaktan, 'olabilirdi' düşüncesiyle başka başka uydurmalar eklemekten kendini alamaz. Bağışlamak nedir bilmez. Belki öç almaya bile kalkışır, ama beceriksizce, miskin miskin, uzaktan uzağa, sinsice, ne öç almak hakkına, ne de başarısına inanmadan yapar bunu; öbür yandan öç almak istediği kimseden yüz kat fazla üzüleceğini, ötekinin kılının bile kıpırdamayacağını ta başta bilir."
Yorum
Varoluş yaratamayacak olduğunu bilmek ne acı? Ya da sürekli zarar verdiğini duymak... Bilmeden istemeden çaresizlikten belki de!!
Öç
Ve gidilir en gidilmemesi gereken yere. Birikenleri hüsrana uğratmak istemez gibi.
"Bu akışı ben bilmiyorum.
Güneşim sürekli Batı'nın çukurunda.
Gökyüzüm kızıldan koyu laciverte çalar halde.
Ve kuyusundayım şiirlerin, şarkıların.
Kesik, kesif, kanser kokusu burnumun direğinde."
Palahniuk haklı.
Biz tarihin ortanca çocuklarıyız! Dürtüselliğimizde, acımasızlığımızda, yok olmuşluğumuzda ve bu yok olmuşluğa karşı yok etme tepkimizde bundan ileri gelmekte.
Biz tarihin ortanca çocuklarıyız!
Biz tarihin ortanca çocuklarıyız!
Hüsran
Ve fakat becerilemez işte... Asla becerilemez... İncinecek cana kıyamazsın. Ardından geberirsin kederden.
Kıydığın canda gerçekten incinmez zaten. Ola ola biraz acır. Yahut biraz acıtır. O da susatır suyun içinde yaşarken bile insanı.
Zweig örgüsü gibi. Birinci tekille başladı biz hikayesi, biz olanın parçası ikinci tekil geldi ardından ve benden gayrı üçüncü tekil ile erdi nihayete...
Sanduka ardından koşmak zamanı mıdır Doktor?