1998’de yayımlanan The Sound of Perseverance, yalnızca bir metal albümü değil; bir müzisyenin sınırlarını zorladığı, türünün dilini yeniden yazdığı ve ardından sessizce sahneden çekildiği bir veda mektubu gibi duruyor.
Son Bir Zirve
1990’ların sonuna gelindiğinde ekstrem metal artık yalnızca hız ve saldırganlık üzerinden tanımlanan bir tür olmaktan çıkmaya başlamıştı. Florida death metal sahnesinin ilk dalgası yerini daha teknik, daha progresif ve daha düşünsel bir yaklaşıma bırakıyordu.
Bu dönüşümün merkezinde ise çoğu zaman tek bir isim anılır:
Chuck Schuldiner.
Onun kurduğu Death, 1998’de yayımladığı The Sound of Perseverance ile yalnızca kariyerinin zirvesine ulaşmadı; aynı zamanda death metalin sınırlarını genişleten son büyük adımlardan birini attı.
Grubun yedinci ve son stüdyo albümü olan bu kayıt, Death’in yıllar içinde geçirdiği evrimin en uç noktasıydı. İlk albümlerin ham ve vahşi saldırganlığından uzaklaşan grup, burada karmaşık riff yapıları, progresif şarkı düzenleri ve teknik virtüözlükle dolu bir dünya kuruyordu.
Ama albümü gerçekten özel yapan şey yalnızca teknik beceri değildi.
Bu müzikte belirgin bir melankoli, hatta bir tür veda hissi vardı.
Tekniklik, Ama Ruhsuz Değil
Albümün ilk dinleyişte dikkat çeken yönü yoğun teknik yapı. Şarkılar çoğu zaman altı yedi dakika boyunca sürekli yön değiştiriyor; riffler parçalanıyor, tempo kırılıyor ve ritimler beklenmedik yerlerde yeniden kuruluyor.
Davulcu Richard Christy’nin performansı neredeyse insanüstü bir enerji taşıyor. Davullar sürekli hareket halinde ve parçaların dinamik yapısını ayakta tutan görünmez bir omurga gibi çalışıyor.
Ama tüm bu teknik karmaşanın içinde albümün gerçek gücü melodide yatıyor.
Schuldiner’ın gitar soloları yalnızca hız gösterisi değil; aksine çoğu zaman melankolik ve neredeyse konuşur gibi ilerleyen melodiler kuruyor. Bu yüzden The Sound of Perseverance, teknik death metal içinde bile nadir bulunan bir denge kuruyor:
Virtüözlük ile duygu arasında.
Değişen Ses
Albümün en tartışmalı yönlerinden biri vokaller.
Önceki Death albümlerinde duyduğumuz daha derin growl yerine Schuldiner burada çok daha tiz, keskin ve neredeyse çığlık gibi bir vokal kullanıyor.
Bu değişim ilk dinleyişte şaşırtıcı olabilir. Ama zamanla albümün sinirli ve gergin atmosferine uyum sağladığı fark ediliyor.
Bu ses, müziğin karmaşık yapısına eşlik eden bir gerilim hattı gibi çalışıyor.
Albümün Kalbi
Albüm boyunca teknik ustalık ile atmosfer arasında gidip gelen birçok an var. Özellikle birkaç parça, albümün karakterini tanımlayan merkez noktaları gibi duruyor.
“Spirit Crusher” karanlık atmosferi ve ağır riffleriyle albümün en unutulmaz anlarından biri.
Sekiz dakikalık “Flesh and the Power It Holds” ise Schuldiner’ın besteciliğinin zirvelerinden biri olarak kabul ediliyor.
Albümün ortasında gelen “Voice of the Soul” ise bambaşka bir dünyaya açılıyor: sözsüz, kırılgan ve melankolik bir gitar parçası.
Death diskografisinde neredeyse eşsiz bir an.
Değerlendirme
Albümün görkemli açılışı. Sürekli yön değiştiren riff yapısıyla dinleyiciyi doğrudan teknik kaosun içine çekiyor.
Bite the Pain
Ritim değişimleri ve melodik gitar bölümleriyle albümün progresif yönünü en açık şekilde gösteren parçalardan biri.
Spirit Crusher
Death diskografisinin en karanlık ve en etkileyici anlarından biri.
Story to Tell
Albümün daha melodik ve görece daha erişilebilir parçalarından biri.
Flesh and the Power It Holds
Epik yapısıyla albümün merkezinde duran dev bir kompozisyon.
Voice of the Soul
Tamamen enstrümantal ve şaşırtıcı derecede duygusal.
To Forgive Is to Suffer
Teknik rifflerin ve hızlı tempo değişimlerinin yoğun olduğu bir parça.
A Moment of Clarity
Agresif tempo ve karmaşık davul yapısıyla albümün en sert anlarından biri.
Painkiller
Judas Priest klasiğinin ekstrem metal yorumu.
Rob Halford’un vokal çizgisi burada bambaşka bir forma bürünüyor.
Bu Albümü Neden Hâlâ Dinliyoruz?
The Sound of Perseverance türünün geleceğini şekillendiren bir kayıt. Teknik ustalığı, melodik duyarlılığı ve sınır tanımayan besteciliğiyle ekstrem metalin ne olabileceğine dair yeni bir ufuk açtı. Ama belki de daha önemlisi, bu albümde duyulan şey yalnızca karmaşık riffler ya da kusursuz davul performansları değil; bir müzisyenin sonuna kadar gitme iradesi. Chuck Schuldiner burada yalnızca bir death metal albümü yapmıyordu kendi estetik vizyonunun en saf ve en iddialı halini kaydediyordu. Bu yüzden yıllar geçse de albüm hâlâ taze, hâlâ etkileyici ve hâlâ ilham verici. Çünkü bazen müzik sadece duyulmaz; bir miras gibi kalır.
Bu Albümü Seven Bunları da Sever !
-
Focus – Cynic
-
Colored Sands – Gorguts
-
The Way of All Flesh – Gojira
Kaynakça
-
Your Last Rites – The Sound of Perseverance Reissue Review
-
Sputnikmusic – Death – The Sound of Perseverance Review
-
Metal Archives – albüm incelemeleri
-
No Clean Singing – Death: The Sound of Perseverance
-
Album of the Year – kullanıcı değerlendirmeleri
-
Angry Metal Guy – Yer Metal Is Olde: Death
-
Enjoy The Music – Death retrospektifi
-
Empty Words – Chuck Schuldiner arşivi ve röportajları